P: Czym są ciała stałe niekrystaliczne?
Odp.: Niekrystaliczne ciała stałe to „ciała amorficzne”. W przeciwieństwie do ciał krystalicznych nie mają one określonego kształtu geometrycznego. Atomy w ciałach stałych upakowane są blisko siebie niż w cieczach i gazach. Jednakże w niekrystalicznych ciałach stałych cząstki mają niewielką swobodę ruchu, ponieważ nie są ułożone sztywno, jak w innych ciałach stałych. Te ciała stałe tworzą się po nagłym ochłodzeniu cieczy. Najczęstszymi przykładami są tworzywa sztuczne i szkło.
P: Co to jest materiał niekrystaliczny?
O: W fizyce materii skondensowanej i materiałoznawstwie ciało amorficzne (lub ciało stałe niekrystaliczne) to ciało stałe, któremu brakuje uporządkowania dalekiego zasięgu charakterystycznego dla kryształu. Terminy „szkło” i „szkliste ciało stałe” są czasami używane jako synonimy amorficznego ciała stałego; jednakże terminy te odnoszą się konkretnie do materiałów amorficznych, które ulegają zeszkleniu. Przykładami amorficznych ciał stałych są szkła, szkła metaliczne oraz niektóre rodzaje tworzyw sztucznych i polimerów. Materiały amorficzne mają strukturę wewnętrzną składającą się z połączonych ze sobą bloków strukturalnych, które mogą być podobne do podstawowych jednostek strukturalnych występujących w odpowiedniej fazie krystalicznej tego samego związku. Jednak w przeciwieństwie do materiałów krystalicznych nie istnieje porządek dalekiego zasięgu. Dlatego materiałów amorficznych nie można zdefiniować za pomocą skończonej komórki elementarnej. Metody statystyczne, takie jak funkcja gęstości atomowej i funkcja rozkładu radialnego, są bardziej przydatne do opisu struktury ciał amorficznych.
P: Jakie są cechy substancji amorficznych?
Odp.: Amorficzne ciała stałe mają dwie charakterystyczne właściwości. Po rozcięciu lub złamaniu tworzą fragmenty o nieregularnych, często zakrzywionych powierzchniach; i mają słabo zdefiniowane wzory pod wpływem promieni rentgenowskich, ponieważ ich składniki nie są ułożone w regularny układ. Bezpostaciowe, półprzezroczyste ciało stałe nazywa się szkłem.
P: Jak scharakteryzujesz materiały amorficzne?
Odp.: Analiza dyfrakcji całkowitej jest jedną z głównych metod charakteryzacji służących do określania lokalnej struktury materiałów niekrystalicznych (ciał stałych amorficznych). Wykorzystuje pełny sygnał dyfrakcyjny z próbki i traktuje każdy punkt danych jako indywidualną obserwację.
P: Jaka jest właściwość materiału amorficznego?
Odp.: Materiał amorficzny jest rodzajem materiału nierównowagowego; jego charakterystyka układu atomowego przypomina bardziej ciecz i nie ma okresowości dalekiego zasięgu. Zdolność stopu do tworzenia szkła jest ściśle związana z jego składem i jest zupełnie inna w przypadku różnych stopów.
P: Jakie są właściwości minerałów amorficznych?
Odp.: Amorficzne ciała stałe mają dwie definiujące właściwości. Po rozszczepieniu lub złamaniu tworzą cząstki o dziwnych, często skręconych powierzchniach; i mają słabo opisane wzory pod wpływem promieni rentgenowskich, ponieważ ich składniki nie są zorganizowane w typową kolejność. Przezroczysty, amorficzny materiał nazywa się winem.
P: Jaka jest ogólna charakterystyka włókien amorficznych?
Odp.: Amorficzne włókno z mikrostali (AMS) wytwarzane przez chłodzenie ciekłej surówki jest elastyczne, lekkie i odporne na korozję, a zatem jest kompatybilne z wysoce płynnymi i dyspergowalnymi stanami mieszania, a także wysoką ciągliwością po pękaniu kompozyty cementowe wzmocnione włóknami.
P: Jaka jest charakterystyka polimerów amorficznych?
Odp.: Polimery amorficzne są w stanie szklistym poniżej temperatury zeszklenia Tg, a powyżej tej temperatury są gumowate. Poniżej Tg oddziaływania molekularne krótkiego zasięgu pomiędzy niepołączonymi atomami są silne, a obciążenia lokalne przenoszone są z atomu na atom.
P: Czy materiały amorficzne są mocniejsze?
O: Z drugiej jednak strony materiały amorficzne, zwłaszcza szkła MQ, są bardziej kruche, słabsze (pod względem wytrzymałości mechanicznej) i bardziej miękkie niż ich odpowiedniki – materiały krystaliczne.
P: Co to jest amorficzna forma materiału?
Odp.: Formy amorficzne są z definicji materiałami niekrystalicznymi, które nie posiadają uporządkowania dalekiego zasięgu. Można uznać, że ich struktura jest podobna do struktury zamrożonej cieczy, przy czym wahania termiczne występujące w zamrożonej cieczy pozostawiają jedynie „statyczne” zaburzenie strukturalne.
P: Czy materiały amorficzne są plastyczne?
Odp.: Ciągliwe zachowanie metali amorficznych i ich zdolność do utrzymywania miejscowego płynięcia przy wysokich naprężeniach nominalnych przypisuje się mechanizmowi, który łagodzi warunki poważnych naprężeń panujących w pobliżu potencjalnych wad rozszczepiania.
P: Jakie właściwości fizyczne są zwykle różne w przypadku materiałów krystalicznych i amorficznych?
Odp.: Kryształy mają określoną temperaturę topnienia, a ich składniki są ułożone w uporządkowany sposób. Materiały amorficzne nie mają określonej temperatury topnienia. W rezultacie są niestabilne. Oznacza to, że można je łatwo złamać i często nie nadają się do ponownego wykorzystania w procesach przemysłowych.
P: Jaki jest przykład materiału amorficznego?
Odp.: Materiał amorficzny: Materiał amorficzny (AM) ma strukturę niekrystaliczną, która różni się od struktury jego cieczy izochemicznej i nie ulega relaksacji strukturalnej ani zeszkleniu po podgrzaniu. Przykładami są: szkło, żele, tworzywa sztuczne, różne polimery, wosk, cienkie folie.
P: Czy materiały amorficzne są kruche?
Odp.: Brak granic ziaren, czyli słabych punktów materiałów krystalicznych, prowadzi do lepszej odporności na zużycie i korozję. Metale amorficzne, choć technicznie rzecz biorąc, są szkłem, są również znacznie twardsze i mniej kruche niż szkła tlenkowe i ceramika.
P: Czy materiały amorficzne mogą przewodzić prąd?
Odp.: Istnieją jednak wyjątki, takie jak niektóre rodzaje krzemu amorficznego, które w pewnych warunkach mogą przewodzić prąd. Tak, warianty metaliczne tak. Metale amorficzne, zwane również szkłami metalicznymi, są dobrymi przewodnikami, a niektóre nawet w niskich temperaturach stają się nadprzewodnikami.
P: Czy materiały amorficzne mają wady?
O: W przeciwieństwie do struktur krystalicznych, w których można klasyfikować różne rodzaje defektów, defekty koordynacyjne są jedynym głównym rodzajem defektów występujących w strukturach amorficznych. Defekt koordynacyjny definiuje się jako atom posiadający inną koordynację w porównaniu z atomami podobnego typu w strukturze.
P: Dlaczego materiały amorficzne są kruche?
Odp.: Amorficzne ciała stałe wykazują przejście od plastycznego do kruchego w miarę wzrostu stabilności kinetycznej szkła spoczynkowego, co prowadzi do zniszczenia materiału kontrolowanego przez nagłe pojawienie się makroskopowego pasma ścinania w protokołach kwazistatycznych.
P: Jak amorfizm wpływa na właściwości?
Odp.: Oto niektóre typowe właściwości polimerów amorficznych: Wykazują stosunkowo niską odporność na ciepło. Ponieważ mają losowo uporządkowaną strukturę molekularną, której brakuje ostrej temperatury topnienia, stopniowo miękną wraz ze wzrostem temperatury. Nie mają tendencji do kurczenia się podczas schładzania.
P: Jakie są obecne materiały amorficzne?
Odp.: Materiały amorficzne to takie, które nie mają wykrywalnej struktury krystalicznej. Amorficzne materiały foliowe można formować poprzez: Osadzanie naturalnego materiału „szklistego”, takiego jak kompozycja szkła. Osadzanie w niskich temperaturach, gdzie adatomy nie mają wystarczającej ruchliwości, aby utworzyć strukturę krystaliczną (hartowanie).
P: Jaka jest różnica między materiałami krystalicznymi i niekrystalicznymi?
Odp.: Krystaliczne ciała stałe są ułożone w regularny wzór, podczas gdy amorficzne ciała stałe nie wykazują regularnego układu. Dzięki takiemu układowi ciała krystaliczne mają tendencję do uporządkowania krótkiego i dalekiego zasięgu, podczas gdy ciała amorficzne mają jedynie uporządkowanie krótszego zasięgu.